بگذار سر به سینه من

 تا که بشنوی آهنگ اشتیاق دلی دردمند را 

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده سر در کمند را...

بگذار سر به سینه من تا بگویمت 

 اندوه چیست؟

عشق کدام است؟

غم کجاست؟

بگذار تا بگویمت

این مرغ خسته جان

عمری ست در هوای تو از آشیان جداست...

غم زمانه خورم يا فراق يار كشم

به طاقتي كه ندارم كدام بار كشم

             من از یادت نمی کاهم

                            ترا من چشم در راهم

اکنون می دانید که اندوه و حرمان٬دل آدمی را تزکیه می کنند٬گرچه اذهان خموده ما ٬جز آسایش و تنعم٬چیزی را در جهان دارای ارزش نمی داند.

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم

شوق است در جدایی و جور است در نظر

هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم

ما را سری ست با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

ما با تو ایم و با تو نه ایم اینت بلعجب

در حلقه ایم با تو و چون حلقه بر دریم

نه بوی مهر می شنویم از تو ای عجب

نه روی آن که مهر دگر کس بپروریم

از دشمنان برند شکایت به دوستان

چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟

ما خود نمی رویم دوان از قفای کس

آن می برد که ما به کمند وی اندریم

همیشه به یاد داشته باش

تا به فراموشی بسپاری

آنچه را که اندوهگینت می سازد.

اما...

هرگز فراموش مکن

به یاد داشته باشی

آنچه را که شادمانت می سازد.

"بزرگی و شاْن حقیقی"

بزرگی و شاْن انسان:

در بزرگی و شاْن رویاهایش٬

در عظمت عشقش٬

در والایی ارزشهایش٬‌

و در شادی و سرور تقسیم شده اش نهفته است.

بزرگی و شاْن انسان:

در بزرگی و شاْن افکارش٬

در ارزش تجسم یافته اش٬

در چشمه هایی که روحش از آنها سیراب می گردد٬

و در بینشی که بدان دست یافته٬نهفته است.

بزرگی و شاْن انسان:

در بزرگی و شاْن حقیقی که بر لبان جاری می سازد٬

در یاری و مساعدتی که بذل می کند٬

در مقصدی که می جوید٬

و در چگونه زیستن او نهفته است.

بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می نالم ای پری رخسار

چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نداده ای جانا

همیشه زهر فراقت چشیده ام بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی یارا

دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار

جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

گر تاج می فرستی و گر تیغ می زنی

ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو

چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

خلقی به تیر غمزه خون خوار و لعل لب

مجروح می کنی و نمک می پراکنی

ما خوشه چین خرمن اصحاب دولتیم

باری نگه کن ای که خداوند خرمنی

گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من

مهر از دلم چگونه توانی که برکنی

حکم آن توست اگر بکشی بی گنه ولیک

عهد وفای یار نشاید که بشکنی

این عشق را زوال نباشد به حکم آنک

ما پاک دیده ایم و تو پاکیزه دامنی

از من گمان مبر که بیاید خلاف دوست

ور متفق شوند جهانی به دشمنی